Grenspaal 120-141
(9 november 2007)


De zoveelste tocht naar de Belgisch - Luxemburgse grens. Bij iedere tocht bekruipt ons het weemoedige gevoel dat het einde van deze tochten nadert en dat we volgend jaar de reeks klaar hebben....
Vandaag deden wij de grenspalen 120 t/m 141 (in omgekeerde volgorde). De heenreis beloofde niet veel goeds: regen, harde wind. In gedachten gingen wij terug naar de totaal verregende palentocht van 11 januari 2004. Onderweg ging de aanhoudende regen voorbij Luik zelfs over in sneeuw: Bastogne wit, Martelange wit en in sneeuwstorm. Dergelijke omstandigheden maken de omgeving bijzonder troosteloos en het fotograferen onmogelijk. Echter, toen we vlak bij de eerste paal kwamen, werd het als bij toverslag ineens droog. Een wonder ! En ondanks de trieste voorspellingen hielden wij het de hele dag droog. Met af en toe zelfs een zonnetje !
Onze tocht loopt van Oberpallen naar Colpach-Haut. Kortom, weer een mooie en productieve dag in onze vertrouwde, favoriete en stille omgeving.


Kaart grenspalen 118-142, klik hier voor een uitvergroting.

gp 120 20071209
Grenspaal 120
Nauwelijks te vinden en op de foto al helemaal niet te herkennen. Langs de rand van een weiland bij Oberpallen (L) vonden wij deze paal, helemaal overwoekerd door klimop. Na het nodige snoei- en krijtwerk onder de verbaasde blikken van de koeien bereikten we uiteindelijk dit resultaat. Door het natte weer van de afgelopen dagen zakten we tot onze enkels in de modder en de drek !


Grenspaal 121
Een paar honderd met verder deze paal langs een onverharde weg. De grens verlaat hier de weg en gaat rechts de weilanden in.


Grenspaal 122
In het weiland. Een ijzige wind drijft ons snel naar de volgende.


Grenspaal 123
Op slechts honderd meter van de vorige paal deze. Ook de volgende staat vlakbij, in het bos dat op de achtergrond te zien is.


Grenspaal 124
Weer een fraaie bospaal. De volgende staat ook al weer dichtbij.


Grenspaal 125
Ik denk dat de 3 rode strepen op de boom links verwijzen naar deze paal. Voor de autoriteiten is de paal dan wat gemakkelijker te vinden. We zien bij grenspalen in het bos wel vaker dergelijke markeringen. Soms zijn ook de palen zelf met een opvallende kleur gemarkeerd (bijvoorbeeld 24 en 236) omdat deze grenspalen anders nauwelijks van een boom te onderscheiden zijn. Dat maakt de zoektocht echter wel spannend.


Grenspaal 126
Ook deze in het bos. Op de foto niet goed te zien, maar ook deze is met gele verf bewerkt.


Grenspaal 127
Aan de vondst van deze paal ging een lange zoektocht vooraf. Midden in het bos, ver van wegen of paden en ver van de vorige paal. Op de kaart was niet duidelijk te zien of deze paal nu langs een beek stond of een eindje het bos in. Uiteindelijk dus gevonden langs de beek.


Grenspaal 128
Aan de rand van het bos "Laangebėsch" waar we ook de vorige paal vonden. In het weiland niet ver hier vandaan staat de volgende paal alweer. De lijn is echter niet recht: her en der in het weiland staan grensstenen. Waar al deze scharkeringen hun oorsprong vinden, is niet duidelijk.


Grenspaal 129
Deze staat dan midden in het weiland.


Grenspaal 130
En deze ook. Op slechts 100 meter van de vorige.


Grenspaal 131
Ook in het weiland, waar de grens een beekje kruist.


Grenspaal 132
Vanaf hier volgt de grens de weg tussen Colpach-Bas en Oberpallen gedurende ongeveer een kilometer. Het kostte weer het nodige snoeiwerk om de paal toonbaar te maken.


Grenspaal 133
De grens heeft net de weg verlaten en raakt hier even de Attert. Het zonnetje komt er al aardig door !


Grenspaal 134
Tussen de vorige en deze paal volgt de grens de voet van een heuvel die eindigt in een vlakte waardoor ook de Attert loopt. Bij deze grenspaal steekt de Attert de grens over. Wegens de hoge waterstand kunnen wij het water niet oversteken en moeten wij omlopen.


Grenspaal 135
Hier liepen we bijna voorbij. Erg zompige boel hier, we zakken soms bijna tot onze enkels in de natte vette klei.


Grenspaal 136
In een weilandje langs de weg tussen Colpach-Bas (L) en Grendel (B).
Hier keken wij vreemd van op: de grenspaal maakt deel uit van een -tijdelijk- kunstwerk. Diverse Spaanse kunstenaars werkten hieraan onder de titel 'Fronteras, todos los otros que nostros somos'. Thema is de magische grens tussen arm en rijk, de magnetische aantrekkingskracht deze grens naar het beloofde land te passeren en alle ellende die dit met zich meebrengt door het protectionisme van 'rijk'.


Rond de grenspaal staat een drietal deuren, die aan beide kanten zijn voorzien van trieste en soms hartverscheurende grensverhalen.
Wij citeren deze:
My name is Sandra and I come from Jacona Michoacan.
I wanted to know the United Sates (she smiles sadly) but things went ugly. Crossing is very hard now. And people tell you it's not so hart; that we only have to walk for two nights, that we need to carry four liters of water. But that is a lie: some times this water is not enough. Suchs happened to me. We walked fot four days, by day and by night, and for two of those days we went without water. I was pregnant and my baby died inside me.
Six moths was my baby old.


Uiteindelijk nog een foto van het grootste kunstwerk van de expositie, grenspaal 136 zelf !


Grenspaal 137
We verlaten het kleiige en natte dal van de lage vlakte rond de Attert. In de weilanden kunnen we de zware klei van onze schoenen lopen.


Grenspaal 138
Na de weilanden weer akkers. Goed voor weer een portie loodzware klei aan de schoenen.


Grenspaal 139
Aan de rand van een bosschage grenzend aan een akker staat deze grenspaal wat verscholen. We komen weer in het deze grens zo typerende glooiende landschap met weilanden, akkers, bosschages, wegen, dorpjes en riviertjes.


Grenspaal 140
Met op de achtergrond een broeiende (Eef gebruikte het woord fermenterende) mesthoop.


Grenspaal 141
Het einde van de tocht van vandaag: het zo typerende licht glooiend stille landschap met akkers, weilanden en langweggetjes. Op de achtergrond een besneeuwde heuvel.