MUD-palen in Zeeland

Naast hobby bestaat er ook werk.
Mijn kantoorkamergenoot Willem, woonachtig in Oost Souburg (Zeeland), kijkt vaak gefascineerd naar mijn grenspalenfotos die een hele muur van onze Kamer vullen. Onlangs wees Willem mij op een aardig boekwerkje "Het verhaal van een paal".

het verhaal van een paal Dit boekje van de hand van Hans Sakkers en Johan den Hollander gaat over de activiteiten van de Mijnen Uitkijk Dienst (MUD) in Zeeland tussen 1949 en 1974.

Een korte achtergrond
Deze Dienst, onderdeel van de Koninklijke Marine, had tot taak belangrijke vaarwegen te beschermen tegen zeemijnen. Door middel van meetapparatuur -radar werd nog niet gebruikt- op schepen en vanaf vaste punten aan land kon worden vastgesteld waar een zeemijn in het water gegooid werd. Die vaste punten aan land, dat zijn de MUD-palen, ook wel Pelorusopstanden genoemd. Op die palen werd een meetapparaat geplaatst, de Pelorus. Aan de ijzeren ring rond de top van de paal is dat nog wel te zien. Middels een vorm van driehoeksmeting kon worden vastgesteld waar de mijn in het water was beland.

MUD-palen zijn geen grenspalen, maar er zijn zeker overeenkomsten. De palen zijn genummerd, het aantal is beperkt en ze staan op vaste punten op enige afstand van elkaar. Alle MUD-palen staan in de buurt van zee of open water. De MUD-palen, waarover Sakkers en Den Hollander schrijven en waarover dit onderdeel van deze site gaat, staan alle aan de Westerschelde en rond de monding van de Westerschelde in de Noordzee. Buiten de reeks rond de Westerschelde, stonden er ook palen langs de Nieuwe Waterweg, het Noordzeekanaal en rond Den Helder. Ook in België staan MUD-palen langs de kust.